“Wydawnictwo Biały Kruk” wydało nową książkę profesora Wojciecha Polaka “Polski My Naród” Jest to publikacja o polskości i patriotyzmie w oparciu o badania dziejów, tradycji oraz zwyczajów i obyczajów naszej Ojczyzny. Autor zaznaczył, że jako naród osiągnęliśmy wiele, ale i przetrwaliśmy różne trudności i katastrofy, zauwazył także, że istniejemy do dzisiaj tylko dlatego, że zachowaliśmy miłość do Polski i własnątożsamość. W ostatnich dekadach polskość jednak jest poddawana atakom, a patriotyzm jest wypaczany. Ksiązka posiada dwadzieścia rozdziałów:
1, Państwo, Naród, Ojczyzna
2. Wiara
3. Prawdziwe elity to ci, którzy walczyli i walczą o Polskę
4. Korona Królestwa Polskiego
5. Wolność, nie swawola
6. Duma narodowa
7. “Solidarność” i solidarność
8. Mity narodowe
9. Przedmurze chrześcijaństwa
10. Kryzys Rzeczypospolitej i cywilizacji łacińskiej
11. Nie znamy pokoju za wszelką cenę
12. Polska racja stanu –
13. Patriotyzm XXI i zagrożenia
14. Kresy
15. Król puszczy
16. “Pijąc piwo, jedząc śledzie, będziem silni jak niedźwiedzie”
17. Kolędy i pastorałki
18. Wigilie polskie – uniesienie i dramat
19. Wielkanoc staropolska
20. “Eviva la Polonia”
Książka posiada twardą okładkę, liczy 340 stron
Fragment ksiązki
Rozdział I
“Tylko Polacy w sposób tak szczegółowy i rygorystyczny rozróżniają te trzy pojęcia. Pojęcie państwa jest dość oczywiste. Dobra definicja prof. Mariusza Gulczyńskiego mówi: „Państwo jest przymusową organizacją, wyposażoną w atrybuty władzy zwierzchniej po to, by ochraniać przed zagrożeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi ład, zapewniający zasiedlającej jego terytorium społeczności, składającej się ze współzależnych grup o zróżnicowanych interesach, warunki egzystencji korzystne odpowiednio do siły ich ekonomicznej pozycji i politycznych wpływów”. Bardziej skomplikowane jest pojęcie narodu. Jeszcze kilka lat temu w Wikipedii widniała następująca jego definicja: „Naród – wspólnota o podłożu etnicznym, gospodarczym, politycznym, społecznym i kulturowym wytworzona w procesie dziejowym, przejawiająca się w świadomości swych członków. Chociaż naród wyróżnia się na tle innych zbiorowości, to jednak nie jest możliwe precyzyjne zdefiniowanie tego pojęcia. W socjologii nie ma jednej definicji tego pojęcia, istnieją też rozbieżności między stanowiskiem socjologów, antropologów i historyków”.
Definicja ta, jak widzimy, podkreślała przede wszystkim kłopoty ze zdefiniowaniem narodu. Choć na pewno nie wszyscy mieli z tym kłopot. Spójrzmy jeszcze na definicję narodu umieszczoną dzisiaj w Wikipedii: „Naród – wspólnota ludzi utworzona w procesie dziejowym na podstawie języka, religii, terytorium, życia społecznego i gospodarczego, przejawiająca się w kulturze i świadomości swych członków. Naród wyróżnia się na tle innych zbiorowości wspólną świadomością narodową, czyli poczuciem przynależności do wspólnoty definiowanej aktualnie jako naród”.
Podobnych definicji narodu przytoczyć można wiele. Wszystkie one są jednak ułomne. Pojęcie narodu rzeczywiście do końca nie zostanie chyba nigdy zdefiniowane. Wszelkie formalne wyznaczniki są bowiem nieprecyzyjne. Na przykład wspólnota języka może obejmować więcej krajów, nie tylko jeden. Z kolei Polacy w Rosji, w Kazachstanie, na Ukrainie i Białorusi często w ogóle nie mówią po polsku – a czują się naszymi rodakami. U nich wyznacznikiem polskości jest zazwyczaj wiara (katolicka) i korzenie historyczne – czynniki pominięte w przytoczonych powyżej definicjach, co świadczy o lewicowej tendencyjności ich twórców. Jedna z przytoczonych formułek używa przymiotnika „etniczny”. Co to znaczy? Władysław Kopaliński proponuje następujące wyjaśnienie: „Etniczny – właściwy danej grupie społecznej, związany z odrębnością jej kultury, języka, tradycji itd.”. W związku z tym można użyć określenia narodu etnicznego złożonego z ludzi o wspólnej kulturze, języku, tradycji itp. W jednym państwie mieszkają niekiedy różne narody etniczne, pomijając fakt, że chyba każde państwo ma pewną ilość mniejszości narodowych. Wszystko to jest dość skomplikowane. Jednakże pomimo tych wszystkich komplikacji w olbrzymiej większości nie mamy zazwyczaj problemów ze stwierdzeniem, że jesteśmy Polakami. Decyduje o tym większość przytoczonych powyżej czynników, nawet gdy niektóre nie są dla nas adekwatne. Bardzo istotny, a może najważniejszy jest też czynnik subiektywny – własne poczucie przynależności do narodu.
Europę stanowią państwa narodowe. Polska też jest państwem, w którym dominuje jeden naród, i to współcześnie jeszcze bardziej niż choćby przed II wojną światową albo jeszcze wcześniej. Jednakże sploty historycznych wydarzeń spowodowały, że naprawdę duże grupy Polaków mieszkają dziś poza granicami naszego państwa. Jest to wynikiem nie tylko emigracji i represji (np. zsyłek i wysiedleń dokonywanych przez rząd carski, a potem sowiecki), ale także przesuwania granic Rzeczypospolitej. Na początku XVII w. jej powierzchnia osiągała milion km2. Jeszcze w XVIII w. (przed rozbiorami) Polska miała 733 tys. km2 powierzchni i obejmowała ogromne połacie ziem należących dzisiaj do Ukrainy, Białorusi, Rosji, Litwy i Łotwy. Miała też ziemie lenne: Mołdawię i Prusy Książęce. Duża część Kresów Wschodnich pozostała przy Rzeczypospolitej w okresie międzywojennym (1918–1939), której terytorium obejmowało wówczas blisko 390 tys. km2 (1938). Jak wiadomo, w wyniku II wojny światowej utraciliśmy prawie całe Kresy Wschodnie, postanowieniem Traktatu Poczdamskiego otrzymaliśmy Ziemie Północne i Zachodnie, wcześniej należące do Niemiec, a jeszcze wcześniej będące we władaniu pierwszych Piastów. Powierzchnia naszego kraju tym sposobem sporo zmalała i wynosi obecnie prawie 313 tys. km2. Zmiany granic spowodowały masową emigrację Polaków z Kresów Wschodnich na Ziemie Zachodnie i Północne oraz do innych regionów kraju, co było zamierzoną koncepcją Stalina mającą na celu właśnie destabilizację narodów i państw zależnych od ZSRS (metodę tę stosowano nie tylko wobec Polaków). Wielu naszych rodaków pozostało jednak na Wschodzie. Musimy to mocno podkreślić, że mieszkający tam Polacy są częścią narodu polskiego. Powinniśmy udzielać im daleko idącej pomocy, podobnie jak Polakom na Śląsku Cieszyńskim, Spiszu i Orawie oraz emigrantom polskim i ich potomkom na całym świecie. Szczególnie ważna jest pomoc w dziedzinie kultury, szkolnictwa i życia religijnego, a na Wschodzie także pomoc ekonomiczna.”
