Na początku ulicy Kanoniczej w Krakowie, u zbiegu z ulicą Podzamcze, znajduje się jedna z najstarszych i najbardziej charakterystycznych kamienic Starego Miasta, znana jako „Dom Jana Długosza” lub „Dom Kanoników Krakowskich”.
Budynek na przestrzeni wieków przechodził liczne przebudowy i modernizacje. Został wzniesiony najprawdopodobniej w XIV wieku i początkowo pełnił funkcję miejskiej łaźni, na co wpływ miała bliskość cieku wodnego Rudawki. Po stopniowym wysychaniu rzeczki kamienicę zaadaptowano na rezydencję mieszkalną dla możnych rodów.
Najsłynniejszym mieszkańcem domu był Jan Długosz (1415 -1480), który zamieszkał tutaj około 1450 roku. To właśnie z jego inicjatywy kamienica została przebudowana i rozbudowana, m.in. o dodatkowe piętro. W tym miejscu powstawały słynne dzieła kronikarza – Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae („Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego”) oraz Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis („Księga uposażeń diecezji krakowskiej”). Prawdopodobnie tutaj kształcili się również synowie króla Kazimierz IV Jagiellończyk: Władysław (przyszły król Czech i Węgier), Kazimierz (późniejszy święty) oraz przyszli królowie Polski – Jan Olbracht, Aleksander i Zygmunt I Stary.
W kolejnych stuleciach budynek wielokrotnie zmieniał właścicieli – od możnowładczych rodzin, przez dom kanoników kapituły krakowskiej, po mieszkanie m.in. Maciej Miechowita oraz rodziny Wyspiańskich. Obecnie kamienica pełni funkcję siedziby rektoratu Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie.
Tekst i foto: Redakcja OEO.
