{"id":38626,"date":"2026-08-14T22:57:29","date_gmt":"2026-08-14T20:57:29","guid":{"rendered":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/?p=38626"},"modified":"2026-08-14T22:56:33","modified_gmt":"2026-08-14T20:56:33","slug":"maksymilian-maria-kolbe-14-sierpnia-kolejna-rocznica-smierci-kaplana-1941-2024","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/2026\/08\/14\/maksymilian-maria-kolbe-14-sierpnia-kolejna-rocznica-smierci-kaplana-1941-2024\/","title":{"rendered":"Maksymilian Maria Kolbe. 14 sierpnia – 85 rocznica \u015bmierci kap\u0142ana (1941-2026)"},"content":{"rendered":"

Na pocz\u0105tku wieku XIX, w\u00a0dzieje Zdu\u0144skiej Woli wpisali si\u0119 tkacze przybywaj\u0105cy ze \u015al\u0105ska, Czech, Wielkiego Ksi\u0119stwa Pozna\u0144skiego, Saksonii. Zaprasza\u0142 ich przede wszystkim Stefan Prawdzic-Z\u0142otnicki, jej w\u0142a\u015bciciel, kt\u00f3ry to w przemy\u015ble tkackim widzia\u0142 przysz\u0142o\u015b\u0107 miejscowo\u015bci. W latach dwudziestych XIX w. dominowa\u0142a drobna wytw\u00f3rczo\u015b\u0107 prowadzona w ma\u0142ych warsztatach tkackich, potem produkcj\u0119 rozpocz\u0119\u0142y tak\u017ce wi\u0119ksze manufaktury. W 1825 r. Zdu\u0144ska Wola otrzyma\u0142a prawa miejskie. Miasto le\u017ca\u0142o wtedy na terenie wojew\u00f3dztwa kaliskiego, b\u0119d\u0105cego cz\u0119\u015bci\u0105 Imperium Rosyjskiego. Liczy\u0142o ponad 2400 mieszka\u0144c\u00f3w. Kolejny dynamiczny rozw\u00f3j prze\u017cywa\u0142o na prze\u0142omie wiek\u00f3w XIX i XX. Czynnych by\u0142o ju\u017c wtedy kilka wi\u0119kszych fabryk tkackich. Produkowano sukno, p\u0142\u00f3tno oraz wyroby bawe\u0142niane. Opr\u00f3cz zak\u0142ad\u00f3w w\u0142\u00f3kienniczych dzia\u0142a\u0142y garbarnie, farbiarnie, browarnie, fabryka obuwia. W 1909 r. liczba mieszka\u0144c\u00f3w przekroczy\u0142a 22 000 os\u00f3b. Miasto by\u0142o wielonarodowe, zamieszkiwali je Polacy, Niemcy, Rosjanie, \u017bydzi. W\u0142a\u015bcicielami jednego z rodzinnych warsztat\u00f3w tkackich byli Juliusz i Marianna Kolbowie. Juliusz pochodzi\u0142 z rodziny o czeskich i austriackich (niemieckich?) korzeniach.<\/p>\n

\"\"
Dom rodzinny rodziny Kolbe w Zdu\u0144skiej Woli. Fot. Jacek Bogdan, \u017ar\u00f3d\u0142 wikipedia<\/figcaption><\/figure>\n

W 1840 r. w Zdu\u0144skiej Woli osiedli\u0142 si\u0119 jego dziadek Pawe\u0142 Kolbe. Przyjecha\u0142 on z miejscowo\u015bci \u0160toky, le\u017c\u0105cej na po\u0142udniu Czech. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 tkacza, nast\u0119pnie po\u015blubi\u0142 Teres\u0119 Nisig, z kt\u00f3r\u0105 mia\u0142 syna Jana. M\u0119\u017cczyzna poszed\u0142 w \u015blady ojca i zosta\u0142 tkaczem. Ze zwi\u0105zku Jana z Helen\u0105 Grajbich narodzi\u0142o si\u0119 dwoje dzieci: Juliusz oraz Anna. Juliusz, podobnie jak ojciec i dziadek, zosta\u0142 tkaczem. By\u0142 wysokim, postawnym m\u0119\u017cczyzn\u0105, niezwykle opieku\u0144czym, wra\u017cliwym, religijnym, kochaj\u0105cym ojczyzn\u0119. Za \u017con\u0119 wzi\u0105\u0142 sobie Mariann\u0119 D\u0105browsk\u0105, pochodz\u0105c\u0105 tak\u017ce z rodziny tkaczy. \u015alub wzi\u0119li 5 pa\u017adziernika 1891 r. w Zdu\u0144skiej Woli. Marianna by\u0142a kobiet\u0105 opieku\u0144cz\u0105, religijn\u0105, siln\u0105, stanowcz\u0105, nie ba\u0142a si\u0119 podejmowa\u0107 trudnych decyzji. W rok po \u015blubie ma\u0142\u017conkom narodzi\u0142 si\u0119 pierwszy syn Franciszek, a po dw\u00f3ch latach 8 stycznia 1894 r. przyszed\u0142 na \u015bwiat Rajmund, kt\u00f3ry przybra\u0142 p\u00f3\u017aniej imi\u0119 zakonne \u2013 Maksymilian. Czteroosobowa rodzina Kolb\u00f3w mieszka\u0142a w trudnych warunkach: w domu drewnianym, w jednej du\u017cej izbie, kt\u00f3ra podzielona zosta\u0142a na cz\u0119\u015b\u0107 mieszkaln\u0105 i tkack\u0105. Praca w domu trwa\u0142a nieraz wiele godzin, nie dziwi wi\u0119c decyzja, kt\u00f3r\u0105 podj\u0119li ma\u0142\u017conkowie, o zmianie miejsca zamieszkania i sposobie utrzymania. Wyjechali do \u0141odzi, gdzie Juliusz podj\u0105\u0142 dobrze p\u0142atn\u0105 prac\u0119 w fabryce. W mie\u015bcie tym urodzi\u0142 si\u0119 im trzeci syn J\u00f3zef (1896). Po nied\u0142ugim czasie przenie\u015bli si\u0119 do Pabianic. Ma\u0142\u017conkowie uznali, \u017ce \u0141\u00f3d\u017a nie b\u0119dzie najlepszym \u015brodowiskiem wychowawczym dla ich ch\u0142opc\u00f3w. Najpierw zamieszkali na przedmie\u015bciach w Jutrzkowicach, kt\u00f3re z czasem zosta\u0142y wch\u0142oni\u0119te przez Pabianice, potem bli\u017cej centrum.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Miejsce zamieszkania zmieniali wielokrotnie. Pa\u0144stwo Kolbowie utrzymywali si\u0119 przez jaki\u015b czas prowadz\u0105c sklep, potem wr\u00f3cili do tkactwa. Najpierw zatrudni\u0142 si\u0119 Juliusz, a potem do\u0142\u0105czy\u0142a do niego \u017cona. W Pabianicach urodzi\u0142a im si\u0119 jeszcze dw\u00f3jka ch\u0142opc\u00f3w: Walenty (1897) oraz Antoni (1900), kt\u00f3rzy jednak zmarli w dzieci\u0144stwie. Rajmund, poza kr\u00f3tkim okresem nauki w elementarnej szkole fabrycznej Krusche i Ender w Pabianicach, edukowany by\u0142 przez rodzic\u00f3w oraz przez polskich ksi\u0119\u017cy. W spraw\u0119 nauki Rajmunda zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 ksi\u0105dz W\u0142odzimierz Jakowski, udzielaj\u0105c mu lekcji \u0142aciny, a tak\u017ce aptekarz p. Kotowski, kt\u00f3ry przygotowa\u0142 ch\u0142opca do egzamin\u00f3w do Szko\u0142y Handlowej, przerabiaj\u0105c z nim zakres materia\u0142u klasy pierwszej. By\u0142a to jedyna szko\u0142a \u015brednia w Pabianicach. Rajmund zda\u0142 dobrze egzaminy i razem z bratem Franciszkiem zosta\u0142 od razu uczniem drugiej klasy. Niezwykle wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w \u017cyciu Rajmunda odgrywa\u0142a wiara. \u017bywi\u0142 g\u0142\u0119bokie nabo\u017ce\u0144stwo do Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny. Jej cz\u0119stochowski wizerunek, stale obecny w domu rodzinnym, by\u0142 \u015bwiadkiem wsp\u00f3lnych modlitw i powierze\u0144 codziennych spraw. Pewnego razu podczas modlitwy w ko\u015bciele parafialnym w Pabianicach blisko dziesi\u0119cioletni Rajmund mia\u0142 prze\u017cycie mistyczne, ukaza\u0142a mu si\u0119 Niepokalana. Tak o tym wydarzeniu pisa\u0142a Marianna Kolbe w li\u015bcie do klasztoru oo. Franciszkan\u00f3w w Niepokalanowie 12 pa\u017adziernika 1941 r.:<\/p>\n

“Mieli\u015bmy taki skryty o\u0142tarzyk, do kt\u00f3rego on cz\u0119sto si\u0119 wkrada\u0142 i modli\u0142 si\u0119. (\u2026) By\u0142am niespokojna, czy czasem nie jest chory, wi\u0119c pytam si\u0119 go, co si\u0119 z tob\u0105 dzieje? (\u2026) Dr\u017c\u0105c ze wzruszenia i ze \u0142zami m\u00f3wi mi: \u2013 Jak mama mi powiedzia\u0142a, co to z ciebie b\u0119dzie, to ja bardzo prosi\u0142em Matk\u0119 Bo\u017c\u0105, \u017ceby mi powiedzia\u0142a, co ze mn\u0105 b\u0119dzie. I potem, gdy by\u0142em w ko\u015bciele, to znowu J\u0105 prosi\u0142em, wtedy Matka Bo\u017ca pokaza\u0142a mi si\u0119, trzymaj\u0105c dwie korony: jedn\u0105 bia\u0142\u0105, drug\u0105 czerwon\u0105. Z mi\u0142o\u015bci\u0105 na mnie patrza\u0142a i spyta\u0142a, czy chc\u0119 te korony. Bia\u0142a znaczy, \u017ce wytrwam w czysto\u015bci, a czerwona, \u017ce b\u0119d\u0119 m\u0119czennikiem. Odpowiedzia\u0142em, \u017ce chc\u0119\u2026 W\u00f3wczas Matka Bo\u017ca mile na mnie spogl\u0105dn\u0119\u0142a i znik\u0142a”.<\/p>\n

\"\"
Fotografi a, na kt\u00f3rej obecni s\u0105 bracia Kolbowie: Franciszek \u2013 pierwszy od lewej w ostatnim rz\u0119dzie, Rajmund \u2013 siedzi pierwszy od lewej w drugim rz\u0119dzie, J\u00f3zef \u2013 siedzi w pierwszym rz\u0119dzie drugi od lewej. Archiwum Prowincjalne Franciszkan\u00f3w w Krakowie<\/figcaption><\/figure>\n

W 1907 r. na wizytacj\u0119 do domu zakonnego oo. Franciszkan\u00f3w w \u0141odzi przyby\u0142 o. Peregryn Haczela z prowincji galicyjskiej, z zaboru austriackiego. Zakonnik ten wyprosi\u0142 u w\u0142adz carskich zgod\u0119 na otwarcie tego domu. Od czas\u00f3w powstania styczniowego na terenie zaboru rosyjskiego likwidowano klasztory, pozostawiono tylko nieliczne, z zakazem przyjmowania nowych zakonnik\u00f3w. Z czasem te restrykcje zacz\u0119to \u0142agodzi\u0107. O. Peregryn by\u0142 bardzo zatroskany o zakonnik\u00f3w, kt\u00f3rzy rozpocz\u0119li dzia\u0142alno\u015b\u0107 na nowym terenie. Ponadto franciszkanin ten opr\u00f3cz wizytacji prowadzi\u0142 na terenie \u0141odzi oraz okolic misje i rekolekcje. Dotar\u0142 z nimi r\u00f3wnie\u017c do Pabianic. Tam podczas jednego z kaza\u0144, na kt\u00f3rym obecny by\u0142 Rajmund Kolbe i jego brat Franciszek, poinformowa\u0142, \u017ce we Lwowie franciszkanie otwarli gimnazjum i internat dla ch\u0142opc\u00f3w, kt\u00f3rzy by chcieli si\u0119 w przysz\u0142o\u015bci po\u015bwi\u0119ci\u0107 kap\u0142a\u0144stwu. Bracia zapragn\u0119li wyjecha\u0107 do Lwowa i poinformowali o tym rodzic\u00f3w. Juliusz i Marianna po rozwa\u017ceniu wszystkich plus\u00f3w i minus\u00f3w propozycji wyrazili zgod\u0119 i w tym samym roku ich synowie podj\u0119li nauk\u0119 w klasztorze we Lwowie. Wpisowe ui\u015bci\u0142 za nich wspomniany wcze\u015bniej ksi\u0105dz Jakowski. Rok p\u00f3\u017aniej do\u0142\u0105czy\u0142 do nich brat J\u00f3zef. Bracia uczyli si\u0119 dobrze, Rajmund wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 zdolno\u015bciami w naukach przyrodniczych oraz matematyce.<\/p>\n

POCZ\u0104TKI \u017bYCIA ZAKONNEGO
\nPo trzech latach nauki Rajmund i Franciszek stan\u0119li przed wyborem, cozrobi\u0107 z w\u0142asnym \u017cyciem? Mieli wtedy szesna\u015bcie i osiemna\u015bcie lat. Rajmund nie chcia\u0142 zosta\u0107 zakonnikiem, co mo\u017ce wywo\u0142ywa\u0107 zdziwienie. Tak o tym pisa\u0142, w jednym z list\u00f3w do matki:<\/p>\n

“Przed nowicjatem ja raczej nie mia\u0142em ch\u0119ci prosi\u0107 o habit i jego [brata] chcia\u0142em odwie\u015b\u0107\u2026 i wtedy by\u0142a ta pami\u0119tna chwila, kiedy id\u0105c do o. prowincja\u0142a, aby o\u015bwiadczy\u0107, \u017ce ja i Franu\u015b nie chcemy wst\u0105pi\u0107 do Zakonu, us\u0142ysza\u0142em g\u0142os dzwonka do rozm\u00f3wnicy. Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017ca w niesko\u0144czonym mi\u0142osierdziu swoim przez Niepokalan\u0105 przys\u0142a\u0142a w tej tak krytycznej chwili Mam\u0119 do rozm\u00f3wnicy. I tak potarga\u0142 Pan B\u00f3g wszystkie sieci diabelskie.”<\/p>\n

\"\"
Marianna Kolbe, rys. Artur Jachna (2021)<\/figcaption><\/figure>\n

Nale\u017cy zapyta\u0107, co takiego wydarzy\u0142o si\u0119 podczas wizyty Marianny Kolbe, \u017ce jej synowie zmienili decyzj\u0119? Ot\u00f3\u017c zakomunikowa\u0142a ona, \u017ce oboje z ojcem pragn\u0105 po\u015bwi\u0119ci\u0107 si\u0119 Bogu. Ona chcia\u0142a wst\u0105pi\u0107 do zakonu benedyktynek we Lwowie, a ich ojciec mia\u0142 zosta\u0107 tercjarzem franciszka\u0144skim. Faktycznie, Marianna Kolbe zamieszka\u0142a najpierw przy lwowskim klasztorze Benedyktynek, potem w klasztorze Si\u00f3str Felicjanek znajduj\u0105cym si\u0119 przy ulicy Smole\u0144sk w Krakowie. Do ko\u0144ca \u017cycia pozosta\u0142a osob\u0105 \u015bwieck\u0105. Siostry wspomina\u0142y j\u0105 jako osob\u0119 o wspania\u0142ych cechach charakteru, \u017cywi\u0105c\u0105 szczeg\u00f3lne nabo\u017ce\u0144stwo do Matki Bo\u017cej. Zmar\u0142a 17 marca 1946 r. Spoczywa w grobowcu si\u00f3str felicjanek na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Juliusz przez pewien czas zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z zakonem franciszkan\u00f3w, jednak potem zdecydowa\u0142 si\u0119 na za\u0142o\u017cenie firmy w Cz\u0119stochowie. Sprzedawa\u0142 ksi\u0105\u017cki oraz materia\u0142y papiernicze. Kiedy jednak wybuch\u0142a I wojna \u015bwiatowa, wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w Polskich. Jego kompania trafi\u0142a do niewoli rosyjskiej w okolicach Olkusza. Juliusz zosta\u0142 tam zabity przez Rosjan. Bracia Kolbowie, zmotywowani decyzj\u0105 rodzic\u00f3w, postanowili zosta\u0107 franciszkanami i od wrze\u015bnia 1910 r. zostali nowicjuszami. Franciszek na znak nowego \u017cycia przybra\u0142 imi\u0119 zakonne Walerian, Rajmund za\u015b \u2013 Maksymilian. Wsp\u00f3lnie wdra\u017cali si\u0119 w \u017cycie zakonne oraz ko\u0144czyli szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105. Franciszek pozosta\u0142 zakonnikiem jedynie przez cztery lata do 1914 r., kiedy to postanowi\u0142 zaci\u0105gn\u0105\u0107 si\u0119 do wojska i walczy\u0107 o niepodleg\u0142\u0105 Polsk\u0119. W 1917 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Iren\u0105 Friebling, z kt\u00f3r\u0105 mia\u0142 c\u00f3rk\u0119 Aniel\u0119. Pocz\u0105tek II wojny zasta\u0142 rodzin\u0119 Franciszka Kolbego we Lwowie. Wkr\u00f3tce opu\u015bcili oni miasto i przeprowadzili si\u0119 do Zdu\u0144skiej Woli. Franciszek zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. W 1943 r. zosta\u0142 aresztowany przez gestapo i wywieziony do KL Auschwitz. Stamt\u0105d przewieziono go do KL Buchenwald-Mittelbau, gdzie zmar\u0142 w styczniu 1945 r. Jego \u017cona zmar\u0142a rok po zako\u0144czeniu wojny. Najm\u0142odszy z braci Kolb\u00f3w, J\u00f3zef, sko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 i zosta\u0142 przyj\u0119ty do zakonu franciszkan\u00f3w w 1915 r. Przybra\u0142 imi\u0119 zakonne Alfons. W p\u00f3\u017aniejszym czasie Maksymilian i Alfons wsp\u00f3\u0142pracowali przy wydawaniu czasopisma \u201eRycerz Niepokalanej\u201d oraz przy budowie klasztoru w Niepokalanowie.<\/p>\n

CZAS STUDI\u00d3W I RYCERSTWO NIEPOKALANEJ (MILITIA IMMACULATAE)
\nPo pobycie we Lwowie Maksymilian uda\u0142 si\u0119 do Krakowa, a stamt\u0105d w pa\u017adzierniku 1912 r. na studia do Rzymu. Zamieszka\u0142 w Mi\u0119dzynarodowym Kolegium Franciszkan\u00f3w. Czas studi\u00f3w sp\u0119dzi\u0142 na s\u0142uchaniu wyk\u0142ad\u00f3w i zdawaniu egzamin\u00f3w na Uniwersytecie Gregoria\u0144skim, na formacji zakonnej i duchowej, na rozwoju zdolno\u015bci w naukach \u015bcis\u0142ych. Kiedy w 1914 r. wybuch\u0142a Wielka Wojna, sytuacja w Kolegium Franciszkan\u00f3w sta\u0142a si\u0119 napi\u0119ta. Klerycy pochodzili z kraj\u00f3w, kt\u00f3re stan\u0119\u0142y w konflikcie po przeciwnych stronach. M\u0105dro\u015b\u0107 i taktowno\u015b\u0107 rektora o. Ignudi \u0142agodzi\u0142a i uspokaja\u0142a emocje. Maksymilian prze\u017cywa\u0142 wtedy rozterki wobec wyboru mi\u0119dzy dalsz\u0105 realizacj\u0105 drogi zakonnej a s\u0142u\u017cb\u0105 wojskow\u0105 i walk\u0105 o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski. Po godzinach sp\u0119dzonych na modlitwie i rozmy\u015blaniach nabra\u0142 przekonania, \u017ce po zako\u0144czeniu konfliktu Polsce b\u0119d\u0105 potrzebni dobrzy i m\u0105drzy kap\u0142ani. Dlatego postanowi\u0142 pozosta\u0107 i jeszcze usilniej pracowa\u0107 nad sob\u0105. 1 listopada 1914 r. z\u0142o\u017cy\u0142 wieczyste \u015bluby zakonne. W rok p\u00f3\u017aniej obroni\u0142 doktorat z filozofii na Gregorianum, po czym rozpocz\u0105\u0142 studia na Papieskim Wydziale Teologicznym \u015bw. Bonawentury Ojc\u00f3w Franciszkan\u00f3w w Rzymie. Rok 1917 okaza\u0142 si\u0119 niezwykle wa\u017cny dla przysz\u0142ej pracy apostolskiej Maksymiliana.<\/p>\n

\"\"
maksymilian z innymi klerykami w Rzymie. Stoi pierwszy od lewej<\/figcaption><\/figure>\n

W Nowy Rok mia\u0142 okazj\u0119 modli\u0107 si\u0119 na mszy \u015bw. prywatnej z papie\u017cem Benedyktem XV. Natomiast blisko trzy tygodnie p\u00f3\u017aniej 20 stycznia w kaplicy kolegium, gdzie mieszka\u0142, podj\u0105\u0142 decyzj\u0119 o za\u0142o\u017ceniu stowarzyszenia po\u015bwi\u0119conego Niepokalanej, kt\u00f3re mia\u0142oby pomaga\u0107 w nawracaniu ludzi. Wydaje si\u0119, \u017ce inspiracj\u0105 dla Maksymiliana w podj\u0119ciu tej decyzji by\u0142a osoba Alfonsa Ratisbonne\u2019a, ateisty i wroga Ko\u015bcio\u0142a, nawr\u00f3conego dzi\u0119ki mistycznej wizji Niepokalanej w dniu 20 stycznia 1842 r. w rzymskiej \u015bwi\u0105tyni \u015bw. Andrzeja delle Fratte. Wraz ze swoim bratem Teodorem Alfons Ratisbonne za\u0142o\u017cy\u0142 Zgromadzenie Si\u00f3str Matki Bo\u017cej Syjonu, kt\u00f3re mia\u0142o anga\u017cowa\u0107 si\u0119 w prac\u0119 misyjn\u0105 w\u015br\u00f3d wyznawc\u00f3w judaizmu. Bracia byli narodowo\u015bci \u017cydowskiej. W nieca\u0142y miesi\u0105c pewne wydarzenie utwierdzi\u0142o Maksymiliana w podj\u0119tej decyzji. 17 lutego 1917 r. lo\u017ce maso\u0144skie, chc\u0105c zamanifestowa\u0107 swoje antyko\u015bcielne nastawienie i upami\u0119tni\u0107 rocznic\u0119 \u015bmierci Giordana Bruna, zorganizowa\u0142y poch\u00f3d przez ulice Wiecznego Miasta. Na placu \u015bw. Piotra Maksymilian obserwowa\u0142 manifestuj\u0105cych, a po latach tak to wydarzenie wspomina\u0142:<\/p>\n

“W stolicy chrze\u015bcija\u0144stwa, w Rzymie, mafi a maso\u0144ska, wielokrotnie pi\u0119tnowana przez papie\u017cy, panoszy\u0142a si\u0119 w latach przedwojennych coraz bezczelniej. Nie cofni\u0119to si\u0119 przed obnoszeniem w obchodach Giordana Bruna czarnej chor\u0105gwi z wizerunkiem Micha\u0142a Archanio\u0142a pod nogami Lucyfera ani przed wywieszeniem oznak maso\u0144skich naprzeciw okien Watykanu. Nieprzytomna r\u0119ka nie wzdryga\u0142a si\u0119 nawet pisa\u0107: \u201eSzatan b\u0119dzie rz\u0105dzi\u0142 w Watykanie, a papie\u017c b\u0119dzie mu s\u0142u\u017cy\u0142 za szwajcara\u201d itp. W tak a\u017c op\u0142akanym stanie znajdowa\u0142y si\u0119 niekt\u00f3re dusze oddalone od Boga\u2026”<\/p>\n

Maksymilian zdawa\u0142 sobie spraw\u0119 z ran, jakie pozostawi po sobie wojna w ludzkich duszach i jak zmieni ich nastawienie do \u017cycia. Widzia\u0142 wyra\u017anie dzia\u0142anie si\u0142 antyko\u015bcielnych oraz ich op\u0142akane konsekwencje. Sk\u0142oni\u0142o go to do powa\u017cnego podej\u015bcia do problemu g\u0142oszenia Ewangelii z przes\u0142aniem mi\u0142o\u015bci Boga i ludzi, ale i potrzeb\u0105 przebaczenia. W duchu pos\u0142usze\u0144stwa prze\u0142o\u017conym szuka\u0142 tak\u017ce potwierdzenia dla swoich plan\u00f3w dotycz\u0105cych stowarzyszenia u swojego spowiednika oraz u innych kap\u0142an\u00f3w. W ko\u0144cu Maksymilian poprosi\u0142 prze\u0142o\u017conych o zgod\u0119 na spotkanie za\u0142o\u017cycielskie. Odby\u0142o si\u0119 ono 16 pa\u017adziernika 1917 r. W pierwszym numerze \u201eRycerza Niepokalanej\u201d z 1922 r. tak ono zosta\u0142o opisane:<\/p>\n

“Niedawno temu w r. 1917 rzucono w\u015br\u00f3d cz\u0142onk\u00f3w Kolegium Serafi ckiego w Rzymie my\u015bl, by zespoli\u0107 w jaki\u015b spos\u00f3b si\u0142y i wyt\u0119\u017cy\u0107 je w celu nawracania zb\u0142\u0105kanych owieczek do owczarni Chrystusowej. My\u015bl ta zosta\u0142a przyj\u0119ta, tote\u017c na wsp\u00f3lnym zebraniu alumn\u00f3w zawi\u0105zano stowarzyszenie \u201eMilicji Niepokalanej\u201d (M.I. z nazwy \u0142aci\u0144skiej \u201eMilitia Immaculatae\u201d), kt\u00f3re powy\u017cszy cel sobie wytkn\u0119\u0142o. Jako g\u0142\u00f3wnego \u015brodka postanowiono u\u017cy\u0107 or\u0119downictwa Matki Naj\u015bwi\u0119tszej i dlatego ka\u017cdy z cz\u0142onk\u00f3w M.I. oddaje si\u0119 ca\u0142kowicie na Jej us\u0142ugi, obowi\u0105zuje si\u0119 nosi\u0107 Jej \u201eCudowny Medalik\u201d, a nadto przepisanym aktem strzelistym codziennie poleca\u0107 opiece Matki Naj\u015bwi\u0119tszej siebie i wszystkich, co zeszli z drogi prawdy na manowce niedowiarstwa. Pocz\u0105tkowo stowarzyszenie liczy\u0142o tylko 7 cz\u0142onk\u00f3w i rozwija\u0142o si\u0119 w\u015br\u00f3d nadzwyczajnych trudno\u015bci, zw\u0142aszcza \u017ce wkr\u00f3tce to niewielkie grono uszczupli\u0142o si\u0119 \u015bmierci\u0105 dwu \u015bwi\u0105tobliwych m\u0142odzie\u0144c\u00f3w. Reszta wszak\u017ce zdoby\u0142a si\u0119 na tym wi\u0119ksz\u0105 wytrwa\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra wkr\u00f3tce zosta\u0142a wynagrodzona, bo po roku zastoju \u017cycie stowarzyszenia \u017cywszym zabi\u0142o t\u0119tnem.”<\/p>\n

POCZ\u0104TEK \u017bYCIA KAP\u0141A\u0143SKIEGO
\nMaksymilian zbli\u017ca\u0142 si\u0119 do \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich. Otrzyma\u0142 je 28 kwietnia 1918 r. Nast\u0119pnego dnia odprawi\u0142 msz\u0119 \u015bw. prymicyjn\u0105 w ko\u015bciele \u015bw. Andrzeja delle Fratte. W kolejny dzie\u0144 odprawi\u0142 msz\u0119 \u015bw. w bazylice watyka\u0144skiej, prosz\u0105c o \u0142ask\u0119 apostolatu i m\u0119cze\u0144stwa. O. Maksymilian pozosta\u0142 w Rzymie jeszcze rok, aby uko\u0144czy\u0107 studia teologiczne. Do kraju wr\u00f3ci\u0142 pod koniec lipca 1919 r. Prze\u0142o\u017ceni wskazali mu jako miejsce dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej klasztor w Krakowie. Prowadzi\u0142 wyk\u0142ady z historii Ko\u015bcio\u0142a, a jednocze\u015bnie organizowa\u0142 Rycerstwo Niepokalanej. Coraz wyra\u017aniej widzia\u0142 potrzeb\u0119 stworzenia czasopisma, kt\u00f3re dociera\u0142oby do du\u017cej liczby odbiorc\u00f3w. W styczniu 1922 r. wyda\u0142 w Krakowie pierwszy numer miesi\u0119cznika pt. \u201eRycerz Niepokalanej\u201d w nak\u0142adzie 5000 egzemplarzy. W s\u0142owie redakcyjnym tego numeru o. Maksymilian napisa\u0142:<\/p>\n

“Celem \u201eRycerza Niepokalanej\u201d jest nie tylko pog\u0142\u0119bi\u0107 i umocni\u0107 wiar\u0119, wskaza\u0107 prawdziw\u0105 ascez\u0119 i zapozna\u0107 wiernych z mistyk\u0105 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105, ale tak\u017ce w my\u015bl zasad \u201eMilicji Niepokalanej\u201d \u2013 stara\u0107 si\u0119 o nawr\u00f3cenie akatolik\u00f3w. Ton pisma b\u0119dzie zawsze przyjazny dla wszystkich bez wzgl\u0119du na r\u00f3\u017cnice wiary i narodowo\u015bci. Mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3rej uczy\u0142 Chrystus \u2013 jego charakterem. I w\u0142a\u015bnie z tej mi\u0142o\u015bci ku zb\u0142\u0105kanym, a przecie\u017c szukaj\u0105cym szcz\u0119\u015bcia duszom, postara si\u0119 on pi\u0119tnowa\u0107 fa\u0142sz, wy\u015bwietla\u0107 prawd\u0119 i wskazywa\u0107 prawdziw\u0105 drog\u0119 do szcz\u0119\u015bcia.”<\/p>\n

\"\"
Strona tytu\u0142owa I numeru “Rycerza Niepokalanej”<\/figcaption><\/figure>\n

Ze wzgl\u0119du na trudne warunki lokalowe w Krakowie o. Maksymilian za zgod\u0105 prze\u0142o\u017conych przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Grodna i tam zacz\u0105\u0142 wydawa\u0107 \u201eRycerza Niepokalanej\u201d. Aby uniezale\u017cni\u0107 si\u0119 od obcych drukarni, postanowi\u0142 zakupi\u0107 maszyn\u0119 drukarsk\u0105. Po wielu perturbacjach zgromadzi\u0142 \u015brodki i sta\u0142 si\u0119 jej szcz\u0119\u015bliwym nabywc\u0105. Dzi\u0119ki temu numery wychodz\u0105ce w Grodnie od stycznia 1923 r. powstawa\u0142y ju\u017c na zakonnej maszynie.<\/p>\n

ZAGRODA NIEPOKALANEJ \u2013 NIEPOKALAN\u00d3W<\/p>\n

Wczerwcu 1927 r. do o. Maksymiliana przyjecha\u0142 ks. Tadeusz Ciborowski z parafii Adamowicze, le\u017c\u0105cej w pobli\u017cu Grodna. Poinformowa\u0142 go, \u017ce ksi\u0105\u017c\u0119 Jan Drucki-Lubecki, w\u0142a\u015bciciel maj\u0105tku ziemskiego w Teresinie ko\u0142o Warszawy, parceluje go. Wtedy to o. Maksymilian poprosi\u0142 proboszcza, aby pom\u00f3g\u0142 mu skontaktowa\u0107 si\u0119 z ksi\u0119ciem. Zamierza\u0142 bowiem kupi\u0107 kawa\u0142ek ziemi, aby m\u00f3c wybudowa\u0107 klasztor, w kt\u00f3rym powsta\u0142oby wydawnictwo.<\/p>\n

\"\"
Ksi\u0105\u017c\u0119 Jan Drucki-Lubecki<\/figcaption><\/figure>\n

W\u0142a\u015bciciel hojnie odpowiedzia\u0142 na pragnienie o. Maksymiliana. W pa\u017adzierniku 1927 r. ksi\u0105\u017c\u0119 podpisa\u0142 dokument, na mocy kt\u00f3rego przekaza\u0142 teren zakonnikom. W p\u00f3\u017aniejszym czasie ksi\u0105\u017c\u0119 kilkakrotnie powi\u0119ksza\u0142 darowizn\u0119, kt\u00f3ra osi\u0105gn\u0119\u0142a powierzchni\u0119 25 hektar\u00f3w. Po otrzymaniu ziemi zakonnicy z pomoc\u0105 miejscowej ludno\u015bci zacz\u0119li stawia\u0107 pierwsze drewniane baraki. Tymczasem w Grodnie o. Alfons Kolbe wyda\u0142 3 numery \u201eRycerza Niepokalanej\u201d (pa\u017adziernikowy, listopadowy i grudniowy), aby m\u00f3c przewie\u017a\u0107 drukarni\u0119 i ulokowa\u0107 j\u0105 w nowym miejscu. Prace budowlane post\u0119powa\u0142y i ju\u017c 8 grudnia 1927 r. prze\u0142o\u017cony prowincji zakonnej, o. Kornel Czupryk, po\u015bwi\u0119ci\u0142 baraki klasztorne i nazwa\u0142 teren klasztorny Niepokalanowem, wbrew o. Maksymilianowi, kt\u00f3ry sugerowa\u0142 nazw\u0119 \u2013 Zagroda Niepokalanej. W ci\u0105gu dwunastu lat, do wybuchu II wojny \u015bwiatowej, klasztor rozwija\u0142 si\u0119 pomy\u015blnie. Powsta\u0142y brukowane uliczki, kolejka w\u0105skotorowa \u0142\u0105cz\u0105ca klasztor ze stacj\u0119 Szyman\u00f3w, budynki: mieszkalne, seminaryjne, wydawnicze i gospodarskie, studnie, boiska sportowe, remiza zakonnej stra\u017cy po\u017carnej, magazyny, elektrownia, szpital, cmentarz. Prymas Polski Stefan kard. Wyszy\u0144ski po wojnie, wysoko oceniaj\u0105c rol\u0119 Niepokalanowa, stwierdzi\u0142:<\/p>\n

“Mo\u017ce dopiero dzisiaj lepiej to rozumiemy, gdy u\u015bwiadamiamy sobie, \u017ce miliony zeszyt\u00f3w \u201eRycerza Niepokalanej\u201d, zapisane przez ojca Maksymiliana, rozrzucone po ca\u0142ej Polsce, by\u0142y niemal jedyn\u0105 krzepi\u0105c\u0105 nas lektur\u0105 w czasie d\u0142ugoletniej wojny. Mo\u017ce to w\u0142a\u015bnie one podtrzymywa\u0142y nadziej\u0119 w chatach i wi\u0119zieniach, kt\u00f3re pokrywa\u0142y ca\u0142\u0105 Ojczyzn\u0119?”<\/p>\n

\"\"
Widok na polski Niepokalan\u00f3w<\/figcaption><\/figure>\n

W Niepokalanowie wychodzi\u0142y czasopisma: \u201eRycerz Niepokalanej\u201d, \u201eRycerzyk Niepokalanej\u201d, \u201eMa\u0142y Rycerzyk Niepokalanej\u201d, \u201eInformator Rycerstwa Niepokalanej\u201d, pismo codzienne \u201eMa\u0142y Dziennik\u201d, a w ostatnich latach przed wojn\u0105 tak\u017ce \u201eMiles Immaculatae\u201d, \u201eBiuletyn Misyjny\u201d, \u201eEcho Niepokalanowa\u201d oraz ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n

JAPO\u0143SKI OGR\u00d3D NIEPOKALANEJ \u2013 MUNGENZAIO NO SONO<\/p>\n

Kiedy Niepokalan\u00f3w si\u0119 rozr\u00f3s\u0142, a nak\u0142ad czasopism systematycznie si\u0119 powi\u0119ksza\u0142 i gdy zacz\u0119\u0142o przybywa\u0107 r\u0105k do pracy w wydawnictwie klasztornym, o. Maksymilian postanowi\u0142 za\u0142o\u017cy\u0107 jego odpowiednik w Japonii. Zgod\u0119 na prac\u0119 misyjn\u0105 otrzyma\u0142 od genera\u0142a zakonu. Pod koniec lutego 1930 r. o. Maksymilian i czterej inni franciszkanie opu\u015bcili Niepokalan\u00f3w, aby dotrze\u0107 do Marsylii na statek, kt\u00f3ry wyp\u0142ywa\u0142 do Szanghaju. Podczas podr\u00f3\u017cy o. Maksymilian korzysta\u0142 z postoj\u00f3w w portach, aby nawi\u0105zywa\u0107 kontakty z miejscowymi w\u0142adzami ko\u015bcielnymi w sprawie wydawania \u201eRycerza Niepokalanej\u201d. Tak by\u0142o w Port Saidzie, Singapurze oraz Szanghaju. W kwietniu 1930 r. franciszkanie przybyli do Nagasaki. Tam bardzo \u017cyczliwie zostali przyj\u0119ci przez miejscowego biskup a Januariusa Ky\u016bnosuke Hayasak\u0119. By\u0142 on pierwszym Japo\u0144czykiem wy\u015bwi\u0119conym na katolickiego hierarch\u0119. Biskup od razu zaanga\u017cowa\u0142 o. Maksymiliana jako wyk\u0142adowc\u0119 filozofii w seminarium (j\u0119zykiem obowi\u0105zuj\u0105cym wtedy w Ko\u015bciele by\u0142a \u0142acina), wyrazi\u0142 r\u00f3wnie\u017c zgod\u0119 na wydawanie \u201eRycerza Niepokalanej\u201d. O. Kolbe poprosi\u0142 swoich student\u00f3w, aby t\u0142umaczyli jego teksty i ju\u017c pod koniec maja wyda\u0142 pierwszy numer czasopisma w j\u0119zyku japo\u0144skim w nak\u0142adzie 10 000 egzemplarzy. Nosi\u0142o ono nazw\u0119 \u201eSeibo no Kishi\u201d. Z pocz\u0105tku by\u0142o rozdawane jako dodatek do miejscowego pisma diecezjalnego. Po zakupie niewielkiego domu i ulokowaniu braci o. Maksymilian powr\u00f3ci\u0142 do Polski na spotkanie kapitu\u0142y prowincjalnej franciszkan\u00f3w we Lwowie. Podczas obrad otrzyma\u0142 zgod\u0119 na za\u0142o\u017cenie Niepokalanowa w Nagasaki oraz pomoc finansow\u0105. Zabra\u0142 ze sob\u0105 dw\u00f3ch kleryk\u00f3w, kt\u00f3rzy mieli ko\u0144czy\u0107 seminarium duchowne w Nagasaki, a jednocze\u015bnie pomaga\u0107 o. Maksymilianowi w jego pracy misyjnej. Franciszkanie przybyli do Nagasaki w sierpniu. Na miejscu o. Maksymilian musia\u0142 zaj\u0105\u0107 si\u0119 rozwi\u0105zaniem problem\u00f3w, kt\u00f3re pojawi\u0142y si\u0119 podczas jego pobytu w Polsce. Ze wsp\u00f3\u0142pracy z redakcj\u0105 \u201eSeibo no Kishi\u201d wycofali si\u0119 miejscowi ksi\u0119\u017ca, obawiaj\u0105c si\u0119 likwidacji wydawnictwa, w\u0142adze miejskie na\u0142o\u017cy\u0142y olbrzymi\u0105 op\u0142at\u0119 za pozwolenie na wydawanie czasopisma, ponadto dzia\u0142alno\u015b\u0107 o. Maksymiliana nie\u017cyczliwi ludzie zacz\u0119li okre\u015bla\u0107 jako nielegaln\u0105, bo bez pozwolenia Stolicy Apostolskiej (chocia\u017c za zgod\u0105 prze\u0142o\u017conych), a jego samego i braci \u201eawanturnikami\u201d. O. Kolbe, jako wierz\u0105cy kap\u0142an, powierzy\u0142 sprawy Bogu i trudno\u015bci zacz\u0119\u0142y odchodzi\u0107 w przesz\u0142o\u015b\u0107. W\u0142adze odst\u0105pi\u0142y od swych finansowych \u017c\u0105da\u0144, a o. Maksymilian pozyska\u0142 dla swojego dzie\u0142a wielu \u017cyczliwych ludzi. I tak na przyk\u0142ad jednym z bezinteresownych pomocnik\u00f3w redakcji by\u0142 pewien Japo\u0144czyk, profesor uniwersytecki i co ciekawe protestant, kt\u00f3ry za darmo t\u0142umaczy\u0142 teksty do \u201eRycerza\u201d na j\u0119zyk japo\u0144ski. Inny jego rodak, lekarz, kupi\u0142 franciszkanom meble.<\/p>\n

\"\"
Wersja japo\u0144ska “Rycerza Niepokalanej”<\/figcaption><\/figure>\n

Tak\u017ce z Watykanu przysz\u0142y stosowne pozwolenia. I chocia\u017c wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce wszystko b\u0119dzie ju\u017c dobrze, o. Maksymiliana dotkn\u0119\u0142a \u015bmier\u0107 rodzonego brata J\u00f3zefa \u2013 o. Alfonsa. Polski Niepokalan\u00f3w straci\u0142 prze\u0142o\u017conego ponadto pojawi\u0142y si\u0119 tam trudno\u015bci finansowe, podobnie jak w\u015br\u00f3d franciszkan\u00f3w w Japonii. Z kraju pisa\u0142 prze\u0142o\u017cony, aby o. Maksymilian wraca\u0142 i przej\u0105\u0142 na nowo klasztor po \u015bmierci brata. Ponadto o. Kolbe ledwo co prze\u017cy\u0142 atak choroby, stan by\u0142 tak ci\u0119\u017cki, \u017ce wsp\u00f3\u0142bracia spodziewali si\u0119 jego \u015bmierci. Z czasem jednak wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 uk\u0142ada\u0107 pomy\u015blnie. Do grona polskich franciszkan\u00f3w do\u0142\u0105czy\u0142 Japo\u0144czyk, potem przybyli jeszcze czterej misjonarze z Polski, w tym jeden kap\u0142an. Zakonnicy zacz\u0119li rozgl\u0105da\u0107 si\u0119 za miejscem na klasztor. Wyb\u00f3r pad\u0142 na zbocze g\u00f3ry Hikoyama. Klasztor budowano przez sze\u015b\u0107 lat. Z czasem pojawi\u0142y si\u0119 tam budynki mieszkalne, dom wydawniczy, ko\u015bci\u00f3\u0142, seminarium duchowne. Otwarto tak\u017ce nowicjat i kolegium filozoficzno-teologiczne. Teren klasztorny nazwano Mungezaio no Sono \u2013 Ogrodem Niepokalanej. Praca misyjna zaowocowa\u0142a. Coraz wi\u0119cej os\u00f3b prosi\u0142o o rozmowy dotycz\u0105ce wiary, o chrzest i inne sakramenty, o katechez\u0119, pojawili si\u0119 tak\u017ce kandydaci do zakonu. Nale\u017cy nadmieni\u0107, \u017ce wielu duchownych doradza\u0142o zakup ziemi pod klasztor w Urakami, katolickiej dzielnicy Nagasaki, jednak jak pokaza\u0142 czas, decyzja franciszkan\u00f3w okaza\u0142a si\u0119 zbawienna. W czasie II wojny \u015bwiatowej to g\u00f3ra Hikoyama ochroni\u0142a klasztor przed fal\u0105 uderzeniow\u0105 bomby atomowej zrzuconej przez Amerykan\u00f3w w sierpniu 1945 r. Po tym wydarzeniu franciszkanie w klasztorze utworzyli sierociniec oraz pomagali bezdomnym i g\u0142odnym. Du\u017ce zas\u0142ugi mia\u0142 w tym dziele br. Zenon \u017bebrowski, posta\u0107 niezwykle szanowana od tej pory w Japonii.<\/p>\n

\"\"
Budynki japo\u0144skiego Niepokalanowa<\/figcaption><\/figure>\n

W kwietniu 1933 r. o. Maksymilian uda\u0142 si\u0119 po raz kolejny do Polski na zaplanowane spotkanie prze\u0142o\u017conych klasztor\u00f3w, maj\u0105ce si\u0119 odby\u0107 w Krakowie. Po kr\u00f3tkim pobycie w Rzymie do kraju dotar\u0142 pod koniec maja. Na spotkaniu kapitu\u0142y zakonnej podj\u0119to decyzj\u0119, \u017ce prze\u0142o\u017conym klasztoru w Nagasaki zostanie o. Kornel Czupryk, dotychczasowy prowincja\u0142. Zanim ojcowie Kolbe i Czupryk wyjechali do Kraju Kwitn\u0105cej Wi\u015bni, mia\u0142o miejsce wydarzenie, kt\u00f3re szeroko by\u0142o komentowane w \u015bwiecie dyplomacji. Do ci\u0119\u017cko chorego japo\u0144skiego dyplomaty Hiroyuki Kawai o. Maksymilian zosta\u0142 zaproszony przez jego \u017con\u0119 Cecyli\u0119. Poprosi\u0142a go, aby przygotowa\u0142 jej chorego m\u0119\u017ca do chrztu. Maksymilian to uczyni\u0142, a Hiroyuki Kawai na kilka godzin przed \u015bmierci\u0105 zosta\u0142 ochrzczony przez nuncjusza apostolskiego i przyj\u0105\u0142 imi\u0119 Franciszek. Potem o. Maksymilian do chrztu przygotowa\u0142 matk\u0119 Kawaiego i s\u0142u\u017c\u0105c\u0105, a dwoje jego dzieci do I komunii \u015bwi\u0119tej.<\/p>\n

\"\"
O. Kolbe z japo\u0144skimi wsp\u00f3\u0142bra\u0107mi<\/figcaption><\/figure>\n

We wrze\u015bniu 1933 r. o. Kolbe oraz o. Czupryk z Wenecji pop\u0142yn\u0119li do Szanghaju, a stamt\u0105d do Nagasaki. Na miejsce przybyli na pocz\u0105tku pa\u017adziernika. Obowi\u0105zki prze\u0142o\u017conego obj\u0105\u0142 o. Czupryk, o. Maksymilian m\u00f3g\u0142 za\u015b po\u015bwi\u0119ci\u0107 si\u0119 formacji przysz\u0142ych misjonarzy. Swoje zadania wykonywali przez trzy lata, a nast\u0119pnie zostali odwo\u0142ani do Polski. Najpierw wyjecha\u0142 o. Kornel, kt\u00f3ry postanowi\u0142 uda\u0107 si\u0119 do Stan\u00f3w Zjednoczonych, aby zebra\u0107 datki na sp\u0142acenie d\u0142ug\u00f3w japo\u0144skiego Niepokalanowa. O. Maksymilian opu\u015bci\u0142 Nagasaki w maju 1936 r. Nigdy ju\u017c nie mia\u0142 zobaczy\u0107 swoich podopiecznych oraz miejsca, kt\u00f3re stworzy\u0142. Po przyje\u017adzie do kraju zamieszka\u0142 w klasztorze w Niepokalanowie. Podczas kapitu\u0142y w 1936 r. zosta\u0142 jego prze\u0142o\u017conym i ponownie zosta\u0142 nim wybrany w sierpniu 1939 r.<\/p>\n

II WOJNA \u015aWIATOWA I M\u0118CZE\u0143STWO
\nWraz z agresj\u0105 niemieck\u0105 z 1 wrze\u015bnia 1939 r., a potem Zwi\u0105zku Radzieckiego z 17 wrze\u015bnia tego samego roku rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 tragedia narodu polskiego. Dwa pa\u0144stwa, opieraj\u0105ce si\u0119 na antyludzkich ideologiach, napad\u0142y na kraj po to, aby wyniszczy\u0107 jego elit\u0119, upodli\u0107 i eksterminowa\u0107 reszt\u0119 jego obywateli oraz zagarn\u0105\u0107 narodowi tereny i rozkra\u015b\u0107 jego maj\u0105tek. Polacy stan\u0119li wtedy przez olbrzymim wyzwaniem, jakim by\u0142a walka nie tylko o fizyczne przetrwanie, ale o zachowanie w\u0142asnej to\u017csamo\u015bci oraz etosu narodowego. Maksymilian w pierwszych dniach wojny da\u0142 zakonnikom mo\u017cliwo\u015b\u0107 opuszczenia Niepokalanowa, a tym, kt\u00f3rzy pozostali, cz\u0119sto powtarza\u0142, aby byli gotowi na wszystko. Do klasztoru zacz\u0119li przychodzi\u0107 uciekinierzy z ziem zaj\u0119tych przez Niemc\u00f3w oraz wszyscy ci, kt\u00f3rzy potrzebowali pomocy. O. Maksymilian nakaza\u0142 udzielanie pomocy ka\u017cdemu, kto zapuka do furty klasztornej. 12 wrze\u015bnia do Niepokalanowa przyby\u0142y oddzia\u0142y niemieckie, kt\u00f3re jeszcze wtedy pozwoli\u0142y swobodnie dzia\u0142a\u0107 zakonnikom. Nast\u0119pne 19 wrze\u015bnia mia\u0142y zlikwidowa\u0107 klasztor. O. Maksymilianowi uda\u0142o si\u0119 uprosi\u0107 dow\u00f3dc\u0119, aby mog\u0142o zosta\u0107 dw\u00f3ch braci, kt\u00f3rzy zajmowali si\u0119 chorymi. Pozostali franciszkanie z o. Kolbem zostali wywiezieni do Cz\u0119stochowy, a potem do oboz\u00f3w w \u0141ambinowicach (niem. Lamsdorf), G\u0119bicach (niem. Amtitz) oraz w Ostrzeszowie. W grudniu 1939 r. zostali uwolnieni i powr\u00f3cili do Niepokalanowa. O. Kolbe pragn\u0105\u0142 prowadzi\u0107 w miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci normalne zakonne \u017cycie. W tym te\u017c miesi\u0105cu o. Maksymilian przyj\u0105\u0142 na teren klasztoru oko\u0142o 3500 os\u00f3b wysiedlonych z Wielkopolski. W\u015br\u00f3d nich by\u0142o 1500 \u017byd\u00f3w. Zapewni\u0142 im wy\u017cywienie oraz schronienie. Po kilku miesi\u0105cach Niemcy wywie\u017ali tu\u0142aczy z terenu klasztoru, chocia\u017c kilkorgu \u017byd\u00f3w uda\u0142o si\u0119 ukry\u0107. Po tym wydarzeniu bracia w klasztorze w dalszym ci\u0105gu pomagali tym, kt\u00f3rzy o pomoc prosili. W 1940 r. o. Kolbe otrzyma\u0142 zgod\u0119 w\u0142adz niemieckich na druk jednego numeru \u201eRycerza Niepokalanej\u201d. By\u0142 to numer grudniowo-styczniowy z prze\u0142omu lat 1940 i 1941. By\u0142o to ostatnie wydanie czasopisma zrealizowane przez o. Maksymiliana. W lutym 1941 r. zosta\u0142 aresztowany i przewieziony do wi\u0119zienia na Pawiaku.<\/p>\n

\"\"
KL Auschitz – Birkenau<\/figcaption><\/figure>\n

W maju 1941 r. odtransportowano go do KL Auschwitz. Otrzyma\u0142 numer 16 670. Nie podda\u0142 si\u0119, ale umacnia\u0142 uwi\u0119zionych w wierze, wspiera\u0142 na duchu, spowiada\u0142 ich, odprawia\u0142 msz\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105. O tym, w jaki spos\u00f3b o. Kolbe traktowa\u0142 innych w obozie, mo\u017cemy si\u0119 przekona\u0107 z relacji jego \u017cydowskiego wsp\u00f3\u0142wi\u0119\u017ania Zygmunta Gorsona:<\/p>\n

“Wielu z nas straci\u0142o nadziej\u0119, wielu ch\u0142opc\u00f3w w moim wieku rzuca\u0142o si\u0119 na druty wysokiego napi\u0119cia. Kiedy b\u0142\u0105ka\u0142em si\u0119, szukaj\u0105c kogokolwiek, z kim m\u00f3g\u0142bym podzieli\u0107 si\u0119 wspomnieniami, o. Kolbe mnie spotka\u0142 i rozmawia\u0142 ze mn\u0105. By\u0142 dla mnie jak anio\u0142, ociera\u0142 zawsze moje \u0142zy. Straci\u0142em wiar\u0119, a o. Kolbe mi j\u0105 przywr\u00f3ci\u0142! (\u2026) On wiedzia\u0142, \u017ce jestem \u017bydem, lecz to nie stanowi\u0142o r\u00f3\u017cnicy. Jego serce nie czyni\u0142o rozr\u00f3\u017cnienia mi\u0119dzy osobami i nie mia\u0142o dla niego znaczenia to, czy s\u0105 \u017bydami, katolikami lub jeszcze innych religii: on kocha\u0142 wszystkich i dawa\u0142 mi\u0142o\u015b\u0107, nic innego jak mi\u0142o\u015b\u0107.”<\/p>\n

Podczas apelu obozowego w dniu 29 lipca 1941 r. o. Maksymilian zdecydowa\u0142 si\u0119 odda\u0107 \u017cycie za Franciszka Gajowniczka. M\u0119\u017cczyzna ten znalaz\u0142 si\u0119 w grupie 10 os\u00f3b skazanych na \u015bmier\u0107 za ucieczk\u0119 wsp\u00f3\u0142wi\u0119\u017ania z ich bloku. Franciszek Gajowniczek tak opisa\u0142 to zdarzenie:<\/p>\n

“W okresie \u017cniw, w ostatnich dniach lipca 1941 roku, przy nadarzaj\u0105cej si\u0119 sposobno\u015bci jeden z wi\u0119\u017ani\u00f3w o\u015bwi\u0119cimskich z mojego bloku zbieg\u0142. Jako represja za to na wieczornym apelu nast\u0105pi\u0142o dziesi\u0105tkowanie wi\u0119\u017ani\u00f3w mojego bloku. Dziesi\u0119ciu wi\u0119\u017ani\u00f3w z mojego bloku wyznaczono na \u015bmier\u0107. Dow\u00f3dca obozu Fritzsch w towarzystwie Rapportf\u00fchrera Palitzscha dokona\u0142 selekcji (wyboru). Nieszcz\u0119\u015bliwy los pad\u0142 r\u00f3wnie\u017c na mnie. Ze s\u0142owami: \u201eAch, jak \u017cal mi \u017cony i dzieci, kt\u00f3re osierocam\u201d uda\u0142em si\u0119 na koniec bloku. Mia\u0142em i\u015b\u0107 do celi \u015bmierci g\u0142odowej. Te s\u0142owa us\u0142ysza\u0142 o. Maksymilian Kolbe, franciszkanin z Niepokalanowa. Wyszed\u0142 z szereg\u00f3w, zbli\u017cy\u0142 si\u0119 do Lagerf\u00fchrera Fritzscha i usi\u0142owa\u0142 uca\u0142owa\u0107 jego r\u0119k\u0119. Fritzsch zapyta\u0142 t\u0142umacza: \u201eWas wunscht dieses polnische Schwein?\u201d (pol. \u201eCzego chce ta polska \u015bwinia?\u201d). O. Maksymilian Kolbe, wskazuj\u0105c r\u0119k\u0105 na mnie, wyrazi\u0142 swoj\u0105 ch\u0119\u0107 p\u00f3j\u015bcia za mnie na \u015bmier\u0107. Lagerf\u00fchrer Fritzsch ruchem r\u0119ki i s\u0142owem: \u201eHeraus\u201d (pol. \u201eWyj\u015b\u0107\u201d) kaza\u0142 mi wyst\u0105pi\u0107 z szeregu skaza\u0144c\u00f3w, a moje miejsce zaj\u0105\u0142 o. Maksymilian Kolbe. Za chwil\u0119 odprowadzono ich do celi \u015bmierci, a nam kazano rozej\u015b\u0107 si\u0119 na bloki. W tej chwili trudno mi by\u0142o u\u015bwiadomi\u0107 sobie ogrom wra\u017cenia, jaki ogarn\u0105\u0142 mnie; ja, skazaniec mam \u017cy\u0107 dalej, a kto\u015b ch\u0119tnie i dobrowolnie ofi aruje swoje \u017cycie za mnie. Czy to sen, czy rzeczywisto\u015b\u0107?\u2026 W\u015br\u00f3d koleg\u00f3w wsp\u00f3lnej niedoli o\u015bwi\u0119cimskiej da\u0142 si\u0119 s\u0142ysze\u0107 jeden g\u0142os podziwu heroicznego po\u015bwi\u0119cenia \u017cycia tego kap\u0142ana za mnie.”<\/p>\n

\"\"
Fotografia Franciszka Gajowiczka za kt\u00f3rego umarl o. Maksymilian<\/figcaption><\/figure>\n

14 sierpnia 1941 r. wycie\u0144czonego o. Maksymiliana Kolbe Niemcy zabili zastrzykiem fenolu. Pozostali wsp\u00f3\u0142wi\u0119\u017aniowie z celi \u015bmierci ju\u017c nie \u017cyli.<\/strong><\/p>\n

BEATYFIKACJA I KANONIZACJA
\nW1948 r. rozpocz\u0119to proces beatyfikacyjny o. Maksymiliana, kt\u00f3ry wykaza\u0142 heroiczno\u015b\u0107 jego cn\u00f3t oraz udokumentowa\u0142 wyproszone za jego wstawiennictwem uzdrowienia dwojga W\u0142och\u00f3w: Anieli Testoni i Franciszka Lucianiego Raniera. Aktu beatyfikacji o. Maksymiliana dokona\u0142 ojciec \u015bw. Pawe\u0142 VI w dniu 17 pa\u017adziernika 1971 r. w Bazylice \u015bw. Piotra w Rzymie. Kult b\u0142. Maksymiliana rozwija\u0142 si\u0119 szybko, czego dowodem by\u0142o blisko 100 pr\u00f3\u015bb z kraj\u00f3w ca\u0142ego \u015bwiata skierowanych do Watykanu o nadanie ko\u015bcio\u0142om jego patronatu. Byli wi\u0119\u017aniowie oboz\u00f3w koncentracyjnych, biskupi i kap\u0142ani podczas dorocznego zjazdu w sanktuarium \u015bw. J\u00f3zefa w Kaliszu 29 kwietnia 1982 r. napisali do papie\u017ca Jana Paw\u0142a II list z pro\u015bb\u0105 o kanonizacj\u0119 b\u0142. Maksymiliana \u2013 jako m\u0119czennika. Podobny list wystosowali r\u00f3wnie\u017c przedstawiciele Konferencji Episkopatu Niemiec i Konferencji Episkopatu Polski 5 czerwca 1982 r. \u2013 z KL Auschwitz \u2013 miejsca \u015bmierci o. Maksymiliana. Ojciec \u015bw. przyj\u0105\u0142 pro\u015bb\u0119 o kanonizacj\u0119. Spraw\u0119 przej\u0119\u0142a Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych. Po przedstawieniu przez ni\u0105 argument\u00f3w za i przeciw kanonizacji Jan Pawe\u0142 II podj\u0105\u0142 pozytywn\u0105 decyzj\u0119 i dokona\u0142 jej w Rzymie 10 pa\u017adziernika 1982 r. W trzy tygodnie po kanonizacji, podczas mszy \u015bw. za Ojczyzn\u0119, ks. Jerzy Popie\u0142uszko przedstawi\u0142 o. Kolbego jako cz\u0142owieka, kt\u00f3ry ponad wszystko postawi\u0142 prawd\u0119, a jednocze\u015bnie by\u0142 odwa\u017cny w jej g\u0142oszeniu.<\/p>\n

\"\"
Jeden z obraz\u00f3w drogi krzy\u017cowej autorstwa Jerzego Dudy Gracza znajdujacy si\u0119 na Jasnej G\u00f3rze, na kt\u00f3rym widoczny jest \u015bw. Maksymilian w obozowym pasiaku<\/figcaption><\/figure>\n

“Zasadnicz\u0105 spraw\u0105 przy wyzwoleniu cz\u0142owieka i narodu jest przezwyci\u0119\u017cenie l\u0119ku. L\u0119k rodzi si\u0119 przecie\u017c z zagro\u017cenia. L\u0119kamy si\u0119, \u017ce grozi nam cierpienie, utrata jakiego\u015b dobra, utrata wolno\u015bci, zdrowia czy stanowiska. I wtedy dzia\u0142amy wbrew sumieniu, kt\u00f3re jest przecie\u017c miernikiem prawdy. Przezwyci\u0119\u017camy l\u0119k, gdy godzimy si\u0119 na cierpienie lub utrat\u0119 czego\u015b w imi\u0119 wy\u017cszych warto\u015bci. Je\u017celi prawda b\u0119dzie dla nas tak\u0105 warto\u015bci\u0105, dla kt\u00f3rej warto cierpie\u0107, warto ponosi\u0107 ryzyko, to wtedy przezwyci\u0119\u017camy l\u0119k, kt\u00f3ry jest bezpo\u015bredni\u0105 przyczyn\u0105 naszego zniewolenia. Chrystus wielokrotnie przypomina\u0142 swoim uczniom: \u201eNie b\u00f3jcie si\u0119. Nie b\u00f3jcie si\u0119 tych, kt\u00f3rzy zabijaj\u0105 cia\u0142o, a nic wi\u0119cej uczyni\u0107 nie mog\u0105\u2026 (\u0141k 12.4)\u201d Ty, \u015bwi\u0119ty Maksymilianie, by\u0142e\u015b wierny temu pouczeniu Chrystusa. Nie ba\u0142e\u015b si\u0119 pojecha\u0107 w nieznane do Japonii, by g\u0142osi\u0107 prawd\u0119 o Chrystusie. Nie ba\u0142e\u015b si\u0119 cierpienia i utraty \u017cycia. Dzi\u0119ki temu tw\u00f3j wolny duch \u017cyje i przynosi owoce.”<\/p>\n

Opracowanie Mariusz Jab\u0142o\u0144ski<\/p>\n

 <\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na pocz\u0105tku wieku XIX, w\u00a0dzieje Zdu\u0144skiej Woli wpisali si\u0119 tkacze przybywaj\u0105cy ze \u015al\u0105ska, Czech, Wielkiego Ksi\u0119stwa Pozna\u0144skiego, Saksonii. Zaprasza\u0142 ich przede wszystkim Stefan Prawdzic-Z\u0142otnicki, jej w\u0142a\u015bciciel, kt\u00f3ry to w przemy\u015ble … <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":38645,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,11,2],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38626"}],"collection":[{"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38626"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38626\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42949,"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38626\/revisions\/42949"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38645"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38626"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38626"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/patriotycznykrakow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38626"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}